Το άρθρο του Captain Γ. Παρίση είναι επίκαιρο όσο ποτέ. Έχει τίτλο: Oι Άνθρωποι Δεν Χάνονται Πια. Δεν σταματούν πουθενά.
Το παράξενο με τη σύγχρονη εποχή είναι ότι οι άνθρωποι ταξιδεύουν συνεχώς, αλλά φτάνουν όλο και πιο δύσκολα κάπου πραγματικά. Βρίσκονται διαρκώς σε κίνηση. Αεροδρόμια. Λιμάνια. Ξενοδοχεία. Μαρίνες. Check-ins. Notifications. Μετακινήσεις χωρίς παύση.
Κι όμως, πίσω από αυτή τη συνεχή κινητικότητα, κρύβεται μια αόρατη ακινησία. Οι άνθρωποι δεν χάνονται πια όπως παλιά. Δεν μένουν αρκετή ώρα κάπου ώστε να χαθούν.
Η τεχνολογία εξάλειψε σχεδόν κάθε μορφή εξωτερικής απώλειας. Το GPS γνωρίζει πού είμαστε. Οι χάρτες μάς οδηγούν παντού. Τα κινητά μάς εντοπίζουν συνεχώς. Οι εφαρμογές μάς υπενθυμίζουν πού πρέπει να πάμε μετά και ίσως για πρώτη φορά στην ιστορία, ο άνθρωπος μπορεί να διασχίσει ολόκληρο τον πλανήτη χωρίς ποτέ να χρειαστεί πραγματικά να προσανατολιστεί εσωτερικά.
Παλιότερα, το ταξίδι είχε αβεβαιότητα. Και η αβεβαιότητα δημιουργούσε παρατήρηση κάνοντας τον άνθρωπο να κοιτάει περισσότερο τον ουρανό. Τη θάλασσα, τον δρόμο και τους άλλους ανθρώπους. Σήμερα κοιτάζει κυρίως την οθόνη που του λέει πού βρίσκεται.
Κάποτε οι άνθρωποι ταξίδευαν για να αλλάξουν. Τώρα συχνά ταξιδεύουν για να συνεχίσουν να τρέχουν. Το βλέπεις παντού. Σε ανθρώπους που αλλάζουν πόλεις αλλά όχι ζωή. Σε πρόσωπα που ανεβάζουν συνεχώς εικόνες από προορισμούς χωρίς να φαίνεται πουθενά ότι
κατοικούν πραγματικά μέσα στη στιγμή. Σε σχέσεις που μοιάζουν με transit lounges. Σε ζωές που θυμίζουν boarding pass: πάντα έτοιμες για την επόμενη αναχώρηση.
Η εποχή μας λατρεύει την κίνηση και φοβάται τη στάση. Γιατί η στάση φέρνει κάτι που σήμερα μοιάζει επικίνδυνο: εσωτερική συνάντηση. Όταν ο άνθρωπος σταματά πραγματικά, αρχίζει να ακούει πράγματα που συνήθως καλύπτει ο θόρυβος: τις αμφιβολίες του, την κούρασή του, τη μοναξιά του, τις επιθυμίες που άφησε πίσω, τον εαυτό που αποφεύγει όσο κινείται συνεχώς. Ίσως γι’ αυτό η σύγχρονη ζωή μοιάζει με ατελείωτο connecting flight. Οι άνθρωποι δεν μένουν αρκετά σε τόπους. Ούτε σε σχέσεις. Ούτε σε σκέψεις. Όλα περνούν γρήγορα ώστε να μη βαθαίνουν.
Ακόμη και οι πόλεις αρχίζουν να μοιάζουν μεταξύ τους. Τα ίδια αεροδρόμια. Οι ίδιες αλυσίδες καφέ. Τα ίδια φώτα. Οι ίδιες φωτογραφίες. Οι ίδιες μικρές δόσεις προσωρινής εμπειρίας. Σαν να ταξιδεύει ο άνθρωπος αδιάκοπα χωρίς να απομακρύνεται ποτέ πραγματικά από
τον εαυτό που κουβαλά.
Κάποτε, στη θάλασσα, οι ναυτικοί ήξεραν κάτι πολύ απλό: αν δεν σταματήσεις για λίγο να κοιτάξεις τον ορίζοντα, χάνεις την αίσθηση της πορείας. Σήμερα ο σύγχρονος άνθρωπος κοιτάζει συνεχώς κοντά. Τόσο κοντά, που πολλές φορές ξεχνά προς τα πού πηγαίνει. Και ίσως εκεί να βρίσκεται η μεγαλύτερη ειρωνεία της εποχής μας. Δεν χάσαμε τον κόσμο. Χάσαμε την ικανότητα να κατοικούμε μέσα σε αυτόν. Γιατί τελικά το αντίθετο του να χάνεσαι δεν είναι να μετακινείσαι συνεχώς. Είναι να μπορείς να σταθείς κάπου ( εξωτερικά και εσωτερικά ) χωρίς να θέλεις αμέσως να φύγεις. Ο Γεώργιος Παρίσης είναι Captain MMa MSc DM – Παρατηρητής ισχύος, συμπεριφοράς και σιωπηλών ιεραρχιών. Εμπιστεύεται περισσότερο την περιέργεια από το πρόγραμμα. Δες το βίντεο.
