…Να μην βιάζεσαι να ζήσεις. Είναι η παρότρυνση του Captain Γ. Παρίση να δεχθούμε να ζήσουμε με άλλον τρόπο.
Η μικρή διαβολική τέχνη του να μη βιάζεσαι να ζήσεις
Μην βιαστείς να φύγεις….Το ξέρω. Αυτό ακριβώς θέλεις να κάνεις.
Να κλείσεις εισιτήρια. Να διαλέξεις προορισμό. Να βρεις ξενοδοχείο. Να σημειώσεις μέρη. Να αποθηκεύσεις φωτογραφίες. Να πεις «φέτος θα πάω εκεί». Να νιώσεις, πριν ακόμη ταξιδέψεις, ότι ήδη κάτι κέρδισες.
Και κάπου εκεί, σχεδόν αθόρυβα, αρχίζει το λάθος. Όχι επειδή δεν πρέπει να ταξιδεύεις. Αλλά επειδή πολλές φορές δεν ταξιδεύεις και μετακινείς την ανυπομονησία σου σε καλύτερο φόντο.
Ο σύγχρονος ταξιδιώτης έχει μάθει να φτάνει πριν δει. Να φωτογραφίζει πριν νιώσει. Να ανεβάζει πριν καταλάβει. Να καταναλώνει τον τόπο σαν να είναι πιάτο που κρυώνει.
Και όμως, το ταξίδι δεν είναι γεύμα. Δεν το καταπίνεις….Το αφήνεις να σε αλλάξει.
Αν η θάλασσα είχε φωνή, δεν θα σου έλεγε «έλα». Δεν θα σου έλεγε ούτε «πρόσεχε». Θα σου έλεγε κάτι πιο επικίνδυνο: «Μπες. Αλλά παρατήρησε τι κάνεις όσο μπαίνεις.»
Γιατί εκεί φαίνεται ο ταξιδιώτης. Όχι όταν φτάνει. Όταν πλησιάζει.
Υπάρχει μια στιγμή πριν ανέβεις στο σκάφος, πριν περάσεις την είσοδο ενός ξενοδοχείου, πριν πατήσεις το πρώτο βήμα σε έναν καινούργιο τόπο. Μια μικρή παύση. Ένα κενό. Τόσο μικρό που οι περισσότεροι το προσπερνούν.
Κι όμως, μέσα σε αυτό το κενό κρύβεται όλο το ταξίδι. Εκεί φαίνεται αν έρχεσαι για να δεις ή για να αποδείξεις ότι είδες. Αν έρχεσαι για να συναντήσεις ή για να καταναλώσεις. Αν έρχεσαι ως άνθρωπος ή ως πελάτης εμπειριών.
Ο διάβολος… όχι ο θορυβώδης, ο παλιός, ο θεατρικός, αλλά ο ήσυχος διάβολος της δεύτερης σκέψης δεν θα σε σταματούσε. Θα σε άφηνε να μπεις και απλώς θα χαμογελούσε λίγο πριν πατήσεις γιατί θα ήξερε ήδη αν βιάζεσαι. Και ό,τι βιάζεσαι να πατήσεις, συνήθως δεν το έχεις καταλάβει.
Τα ταξίδια δεν χάνονται επειδή πήγαμε σε λάθος μέρος. Χάνονται επειδή πήγαμε με λάθος εσωτερικό ρυθμό. Υπάρχουν άνθρωποι που πήγαν σε νησιά, σε πόλεις, σε λιμάνια, σε βουνά, σε ωκεανούς, και γύρισαν ίδιοι. Με καλύτερες φωτογραφίες, αλλά ίδιοι.
Και υπάρχουν άλλοι που στάθηκαν για δέκα λεπτά μπροστά σε ένα άγνωστο φως, σε ένα μικρό λιμάνι, σε έναν δρόμο που δεν είχε τίποτα εντυπωσιακό, και γύρισαν με μια σιωπή που τους ακολούθησε για χρόνια…..Αυτός είναι ο ταξιδιώτης. Όχι αυτός που έχει πάει παντού.
Αυτός που επέτρεψε σε κάτι να τον βρει.
Το ταξίδι δεν σε ρωτά πόσα μέρη είδες. Σε ρωτά πόσα προσωπεία άφησες πίσω σου. Σε ρωτά αν κατάφερες να σταθείς χωρίς να εξηγήσεις τον εαυτό σου. Σε ρωτά αν άντεξες να μη βγάλεις αμέσως νόημα.
Γιατί ο αληθινός ταξιδιώτης δεν πηγαίνει κάπου για να επιβεβαιωθεί…πηγαίνει για να διαψευστεί όμορφα. Να ανακαλύψει ότι ο κόσμος δεν χωρά στις απόψεις του. Ότι οι άνθρωποι δεν είναι προορισμοί. Ότι η θάλασσα δεν είναι σκηνικό. Ότι το ηλιοβασίλεμα δεν έγινε για να μπει σε story… Έγινε για να σου θυμίσει πως το φως ξέρει να φεύγει χωρίς να ζητά χειροκρότημα.
Αλλά εμείς, οι άνθρωποι της εποχής μας, έχουμε μια περίεργη απληστία. Δεν θέλουμε να ζήσουμε τη στιγμή. Θέλουμε να την κρατήσουμε. Να την καταγράψουμε. Να την ονομάσουμε. Να την ανεβάσουμε. Να μας ανήκει….και εκείνη, φυσικά, φεύγει. Γιατί ο χρόνος δεν ανήκει σε όποιον τον πιάνει. Ανήκει σε όποιον τον σέβεται.
Υπάρχει μια τελεία πάνω στο κατάστρωμα κάθε ταξιδιού.
Μικρή. Σχεδόν αόρατη. Είναι το «τώρα» με τους περισσότερους να την πατούν χωρίς να τη δουν. Οι λίγοι σταματούν και αυτοί είναι οι μόνοι που ταξιδεύουν πραγματικά.
Μην προσπαθείς να καταπιείς την εμπειρία ολόκληρη. Δεν θα χωρέσει. Το κύμα δεν μπαίνει στο στόμα. Το κύμα υπάρχει για να σε βάλει σε αναλογία. Να σου δείξει ότι δεν είσαι το κέντρο της εικόνας. Είσαι ο παρατηρητής που για λίγο του επιτράπηκε να βρίσκεται εκεί και αυτό, αν το καταλάβεις, είναι μεγαλύτερη πολυτέλεια από οποιαδήποτε σουίτα, οποιοδήποτε κατάστρωμα, οποιοδήποτε εισιτήριο business class.
Η πραγματική πολυτέλεια δεν είναι να έχεις πρόσβαση σε περισσότερα μέρη. Είναι να έχεις αρκετή εσωτερική ησυχία ώστε να μη βιάζεσαι να τα καταναλώσεις γιατί κάθε ταξίδι δοκιμάζει την ισορροπία σου. Όχι μόνο τη σωματική. Την υπαρξιακή.
Ποιο πόδι πατά στη γη; Ποιο πόδι γλιστρά ακόμη σε μια παλιά σου εκδοχή; Ποιο κομμάτι σου θέλει να φύγει και ποιο σε ακολουθεί, όσο μακριά κι αν πας;
Να η μικρή ειρωνεία: Ο ταξιδιώτης πιστεύει ότι αφήνει πίσω του την καθημερινότητα. Στην πραγματικότητα, την κουβαλά μέσα του μέχρι να κουραστεί αρκετά ώστε να την κοιτάξει.
Το ταξίδι δεν είναι απόδραση. Είναι ανάκριση με καλύτερο φωτισμό.
Σε ρωτά: Ποιος είσαι όταν δεν σε ξέρει κανείς; Πώς φέρεσαι όταν δεν έχεις ρόλο; Τι κάνεις όταν κανείς δεν περιμένει τίποτα από εσένα; Μπορείς να υπάρξεις χωρίς πρόγραμμα; Μπορείς να ακούσεις χωρίς να απαντήσεις; Μπορείς να θαυμάσεις χωρίς να αγοράσεις; Μπορείς να σταθείς μπροστά σε κάτι όμορφο χωρίς να το κάνεις δικό σου;
Αν μπορείς, τότε άρχισες να ταξιδεύεις….Αν όχι, απλώς άλλαξες τοποθεσία.
Και κάπου εκεί, ενώ ακόμη προσπαθείς να βρεις ισορροπία, ενώ ακόμη διορθώνεις το βήμα σου, ενώ ακόμη λες «περίμενε, τώρα αρχίζω να καταλαβαίνω», το ταξίδι έχει ήδη φύγει λίγο πιο μπροστά και ακούγεται πίσω από την πρύμνη ένα μικρό γέλιο.
Όχι χλευαστικό…Ακριβές. Σαν να σου λέει: «Δεν σε ξεγέλασα. Απλώς δεν σε περίμενα.» Γιατί ο χρόνος δεν περιμένει τον ταξιδιώτη που θέλει πρώτα να νιώσει έτοιμος.
Το timing είναι πλοήγηση. Και οι περισσότεροι άνθρωποι σέβονται τον προορισμό περισσότερο από τη στιγμή….Γι’ αυτό χάνονται. Όχι επειδή δεν ξέρουν πού πηγαίνουν. Αλλά επειδή δεν ξέρουν πότε βρίσκονται πραγματικά εκεί.
Ο καλός ταξιδιώτης δεν είναι αυτός που φτάνει πρώτος . Είναι αυτός που καταλαβαίνει εγκαίρως ότι έφτασε και ίσως αυτό να είναι το μυστικό. Να μη ζητάς από το ταξίδι να σε εντυπωσιάσει. Να του επιτρέπεις να σε απογυμνώσει. Να μη ρωτάς μόνο «πού πάμε;»
Να ρωτάς: «Ποιος από εμένα θα επιστρέψει;»
Γιατί κάθε αληθινό ταξίδι αφήνει κάτι πίσω. Μια βεβαιότητα. Μια ψεύτικη ανάγκη. Μια πανοπλία. Μια παλιά εκδοχή του εαυτού μας που δεν άντεξε τον καθαρό αέρα και όταν γυρνάμε, οι άλλοι νομίζουν ότι επιστρέψαμε γεμάτοι.
Στην πραγματικότητα, επιστρέψαμε πιο ελαφριοί….Και αυτό είναι το δώρο. Ο ταξιδιώτης δεν είναι αυτός που φεύγει. Είναι αυτός που επιστρέφει λιγότερο ψεύτικος.
Γι’ αυτό, την επόμενη φορά που θα ετοιμάσεις βαλίτσα, μην ξεκινήσεις από τα ρούχα. Ξεκίνα από τη βιασύνη σου. Δες την. Μην την πολεμήσεις. Μην την κρύψεις. Άφησέ την να σταθεί μπροστά στην πασαρέλα και πριν ανέβεις, κάνε μια παύση. Μια μικρή, σχεδόν αόρατη παύση εκεί θα σε περιμένει το ταξίδι.
Ή, αν άργησες πολύ, ίσως θα έχει ήδη φύγει και κάπου μακριά, πίσω από έναν ορίζοντα που νόμιζες δικό σου, θα ακούσεις εκείνο το χαμηλό γέλιο. Όχι για να σε προσβάλει αλλά για να σου θυμίσει ότι δεν έχει σημασία πόσο μακριά πας.
Αν δεν σε βρει το «τώρα», δεν έφυγες ποτέ.
Ο Γεώργιος Παρίσης είναι Capt. MMa MSc DM – Παρατηρητής ισχύος, συμπεριφοράς και σιωπηλών ιεραρχιών. Εμπιστεύεται περισσότερο την περιέργεια από το πρόγραμμα σε έναν κόσμο που προτιμά τις ομοιότητες.
